1. Jerozolima jest oficjalną stolicą Państwa Izrael i centrum jego rządu od 1950 r.; siedzibą prezydenta, Knesetu i Sądu Najwyższego, a także większości ministerstw oraz instytucji społecznych i kulturalnych. To starożytne duchowe centrum judaizmu, uważane za święte miasto również przez wyznawców innych religii. Izrael chroni święte miejsca wszystkich religii.

2. W 1967 r. Jordania nie zastosowała się do ostrzeżeń ze strony Izraela i rozpoczęła wojnę poprzez zbombardowanie Jerozolimy. W odpowiedzi oraz w samoobronie Izrael zdobył wschodnią Jerozolimę, która była wówczas pod kontrolą Jordanii.
3. W tej sytuacji status Izraela we wschodniej Jerozolimie jest w pełni uzasadniony i przyjęty w społeczności międzynarodowej w oparciu o międzynarodowe prawo o konfliktach zbrojnych.
4. Dokonane w 1967 r. zjednoczenie Jerozolimy przez Izrael poprzez rozszerzenie prawa, jurysdykcji i administracji na wschodnią Jerozolimę nie zostało zaakceptowane przez społeczność międzynarodową, ale nie zmieniło prawomocności obecności, statusu i rządu Izraela wobec tego miasta.
5. Stany Zjednoczone konsekwentnie twierdziły i twierdzą, że kwestia Jerozolimy musi zostać rozwiązana drogą negocjacji jako części sprawiedliwego, trwałego i wszechstronnego układu pokojowego.
6. Liczne rezolucje i deklaracje o podłożu politycznym ogłaszane przez ONZ, UNESCO i innych podejmują próby zrewidowania i zniekształcenia długiej historii Jerozolimy, a także podważenia podstawowych religijnych, legalnych i historycznych praw narodu żydowskiego i państwa Izrael do Jerozolimy; nie mają one jednak podstaw prawnych i nie są wiążące. Reprezentują jedynie poglądy polityczne tych, którzy za nimi głosują.
7. OWP i Izrael uzgodniły w Porozumieniach z Oslo, że „kwestia Jerozolimy” to sprawa, która może być rozwiązana jedynie poprzez bezpośrednie negocjacje między nimi, biorące pod uwagę roszczenia obu stron. Wśród sygnatariuszy tego porozumienia byli: prezydent USA, prezydent Federacji Rosyjskiej, prezydent Egiptu, król Jordanii i oficjalni przedstawiciele europejscy.
8. Ani rezolucje ONZ czy UNESCO, ani też deklaracje rządów, przywódców czy organizacji nie mogą narzucić rozwiązania kwestii Jerozolimy, ani też dyktować wyniku takowych negocjacji.
9. Potwierdzenie faktu, że Jerozolima jest stolicą Izraela i że zlokalizowanie tam ambasady jest suwerenną decyzją USA i w żaden sposób nie może mieć wpływu na process negocjacji pokojowych. Takie oświadczenie byłoby potwierdzeniem od dawna istniejących faktów i naprawieniem historycznej niesprawiedliwości.
10. Stwierdzenia króla Jordanii oraz przywództwa palestyńskiego i arabskiego, że uznanie Jerozolimy za stolicę bądź umieszczenie w niej amerykańskiej ambasady będzie zagrożeniem dla procesu pokojowego i wznieci falę przemocy, to jedynie puste groźby i chybione próby zastraszania i podżegania skierowane przeciwko suwerennemu rządowi. Uleganie takim groźbom przemocy i terroryzmu byłoby niebezpiecznym precedensem i oznaką słabości.

Ambasador Alan Baker

Na podstawie:
jcpa.org - Ten Reasons for Recognizing Jerusalem as the Capital of Israel