Czy Bóg jest Bogiem porządku... (2)

Największe uporządkowanie panuje w okolicy 0°K czyli -273.15°C – granicy, do której można obniżyć temperaturę układu termodynamicznego, aby miał jak najniższą energię. Nie muszę dodawać chyba, że przeprowadzenie takiego eksperymentu na organizmie żywym oznacza nieodwracalne zmiany i śmierć.

Nieuprawnionym jest również mówienie, że chaos = zło, szatan i grzech a hierarchia, czyli uporządkowanie pod jeden sznur, skutkująca brakiem zakłóceń poprzez wątpliwości i inne poglądy – to samo dobro i piękno.

Przykład:

W obawie przed niebezpieczeństwami i zamieszaniem w życiu można zaszyć się w łóżku – doprowadzimy do zaników mięśniowych i śmierci z głodu (brak wystarczającej wymiany energii i materii z otoczeniem), ale unikniemy wypadków samochodowych, złych ludzi i konieczności dokonywania nieustannych wyborów. Czy piękno i dobro kojarzy się komuś z bezruchem i śmiercią?

Więc, czy Bóg jest Bogiem żywym, a może ważniejsze – czy jest „Bogiem żywych”? To chyba jednak pytanie retoryczne.

Może jeszcze trochę biologii.

Czym się kończy przerasowienie, chów wsobny i dbanie o czystość rasy?

W telegraficznym skrócie – chorobami genetycznymi, skróceniem życia a nawet wzrostem podatności na choroby zakaźne.

To różnorodność genetyczna sprawiła, że przetrwaliśmy jako gatunek epidemię cholery, czarnej ospy, czy bardziej współcześnie grypy hiszpanki – bez antybiotyków i... szczepionek.

To trochę jak z lasem:

równy szereg drzew w lesie i jeden ich gatunek sprzyjają ich eksploatacji. Takie wyczesanie lasu ułatwia życie drwalom i myśliwym, ale powoduje jednocześnie większe straty w wiatrołomach, ułatwia życie szkodnikom i chorobom.

Przekładając to na życie duchowe:

jeśli z powodu fałszywej troski o sumienia (rzekomo) słabszych braci mamy wszyscy stać się jednakowi, sklonowani w równe rządki, to nie przetrwamy jako wspólnota ani wiatrów, ani współczesnych duchowych chorób...

Różnorodność to nasz zasób. Człowiek, który jest obok Ciebie może w wielu kwestiach z Tobą się nie zgadzać, jego pytania, wątpliwości mogą Cię irytować, wprowadzać zamęt i bałagan, ale jednocześnie pobudzają do myślenia, nie pozwolą zasnąć. Jest on niczym szczepionka.

A teraz najważniejsze: chroniąc zbór przed wszelkimi trudnymi dyskusjami, nie dopuszczając w nasze szeregi ludzi o różnej historii życia zamykamy hermetycznie drzwi. W efekcie otrzymujemy słabe dzieci nie potrafiące chodzić ani biegać i bardzo chorowite. Jedyne, co z takiego podejścia zostaje, to zużyte powietrze, inaczej mówiąc: zaduch krypty.

To zupełnie jak z układem odporności – w sterylnych warunkach przestaje się wysilać... A potem wystarczy tylko wystawić nos za drzwi...

W wyniku takich działań otrzymujemy porządek totalny, gdzie jest miejsce tylko dla mizernych kopii-klonów ukochanego przywódcy.

Taki porządek totalny jest nie tylko Bogu niemiły, ale sprzeczny ze zdrowym rozsądkiem, natomiast w pełni gwarantuje władzę i kontrolę bez specjalnego wysiłku. Dostarcza przyjemności bycia ważnym i, z braku konkurencji, nieomylnym i niezastępowalnym. Zupełnie jak w polityce: żerowanie na ludzkich strachach i lękach.

Podsumowując jeśli jesteś złym pasterzem, będziesz usuwał silnych ze swego otoczenia, dbał by twoi podopieczni mieli zawsze taką samą monotonną dietę i pod absolutnie żadnym pozorem nie dopuścisz, aby rozwinęła się u Twego stada różnorodność zainteresowań i poglądów na życie... Aby nikt nie przejął Twego chwalebnego urzędu, nie podważył wątlutkiego autorytetu... Tylko, czy naprawdę muszę przypominać, co Bóg ma uszykowane dla takich „pasterzy”?

Miłość to chaos......

To jak z zakochaniem... Cała ta chemia mózgu powodująca motylki w brzuchu... To dopiero rodzi chaos!... I dobrze, że zadurzenie przechodzi w przywiązanie i lubienie, bo mimo że przyjemnie – życie na ciągłym haju jest dysfunkcjonalne... ;)

Oczywiście, w ramach strachu przed bliskością i zranieniem możemy w sobie to wszystko stłamsić i kontrolować, będzie wtedy w emocjach porządek... – porządek samotności i cisza cmentarza.

W życiu społecznym to nie albo porządek, albo chaos... To kwestia dynamicznej równowagi podobnej do tej, dzięki której oddychamy. Gazy nie leżą posegregowane ładnie w przegródkach, oddzielnie CO2, N2 i O2, tylko tworzą mieszaninę potocznie nazywaną powietrzem. W zasadzie to dzięki entropii oddychamy, odczuwamy piękne zapachy, ale i smród, co zresztą niejednego uchroniło od poważnego zatrucia.

Jest jeszcze ta metafora, że zbory są jak piekarnia – ciepło (miłość) jest efektem ubocznym wypiekania chleba (Prawdy). Tylko jedna sprawa: jeśli chcemy mieć w piekarni porządek, to piece nie mogą być gorące a dzieże zapchane ciastem.

Tyle, że wtedy zamiast chleba i bułek dostaniemy w najlepszym wypadku zakalec. Ale za to będzie czysto, bez kłopotów i zamieszania. W ogóle, jeśli ma być porządnie i czysto, to najlepiej nic nie robić.

Emocje to chaos i zamieszanie????

Argument, że kobiety rzekomo odczuwają więcej emocji, co im przeszkadza w wykorzystywaniu rozumu jest nieprawdziwy – mężczyźni odczuwają tyle samo i takie same emocje. Korzystanie z rozumu nie jest wszak kwestią narządów płciowych, tylko tego, co mamy pod czaszką.

Po prostu kultura pozwala ciągle jeszcze tylko kobietom na większą ekspresję uczuć, a od nas, mężczyzn wymaga przede wszystkim walki i zabijania. Przypominamy więc bojler z zatkanym zaworem bezpieczeństwa... Cisza, spokój, póki nie eksploduje.

Reasumując – dla tych, co podważają sens życia emocjonalnego, twierdząc że powoduje ono tylko niepotrzebny bałagan – waszym ideałem jest po prostu psychopata. To fantastyczny przykład nie kierowania się emocjami.

Do czego prowadzi życie czy praca z psychopatą, nie muszę chyba tłumaczyć. Łatwo zgadnąć, jak kończy się władza psychopaty – jaki jest efekt odcinania uczuć i emocji, eliminacji empatii w życiu zboru, kraju czy kościoła...

Bezsprzecznie struktura/porządek w szafie ułatwia znajdywanie skarpetek, oszczędza sporo czasu i nerwów, ułatwia życie. Tyle, że relacje międzyludzkie, to nie szafa z ubraniami.

Poza tym, obecnie bezsprzecznie wiadomo, po długich badaniach osób z dysfunkcjami mózgu, że człowiek, który ma uszkodzenia neurologiczne centrów odpowiedzialnych za przeżywanie emocji, nie jest w stanie podejmować najprostszych decyzji....

W ogóle przeciwstawianie rozumu uczuciom i emocjom jest z gruntu błędne. To tak, jakby przeciwstawiać stopę głowie, jakby obie nie były potrzebne.

Chaos i porządek,a nie jedno lub drugie...

Azja ma świetny symbol – mandalę, może ona być odczytywana na mnóstwo sposobów:  

można ją odczytać tak, że wszystko to, co jest przeciwstawne, tak naprawdę uzupełnia się wzajemnie: kobiece i męskie, emocje i rozum, porządek w chaosie, chaos w porządku, yin yang... I jeśli nadal chcesz mówić, że poganie..., że to złe.... itd. – cóż, masz prawo. Pewnie tak do siebie gadają lemingi. Lecąc w przepaść z zamkniętymi oczami, ciągle twierdzą, że patrzenie się pod nogi jest wymysłem i dziełem szatana.

Zbliżając się do końca jeszcze tylko mały apel – nie tapetujmy Pismem Św. naszych poglądów politycznych, nie uzasadniajmy nim naszej ksenofobii. Jezus nikim nie gardził, to Nim gardzono.

Chaos / porządek to nie alternatywa. Bóg stworzył oba te stany – są one ani dobre, ani złe – podobnie jak grawitacja (mimo, że przy upadku z wysokości może zabić). Chyba, że jesteś zwolennikiem Marcjona i wierzysz, że to zły demiurg Starego Testamentu stworzył okrutny i ohydny świat. Ale na to nie mam już odpowiedzi...

Podsumowując

Entropia... sorry, taki mamy wszechświat, widocznie jest nam to potrzebne – najwyraźniej Bóg nie chciał, abyśmy w bezruchu trwali (wtedy się cofamy), tylko silili się i wysilali.

A poznanie pełne wszystkiego jest niemożliwe – chyba, że wierzysz, że Bóg bezpośrednio Ci szepce do uszka najtajniejsze prawdy. A na to jest odpowiedzią raczej sanatorium bez klamek i psychotropy.

Vanitas vanitatum et omnia vanitas (Marność Wszystko Marność)

Wbrew pozorom te słowa pocieszają i dają nadzieję, bo celem wszystkiego jest miłość nieustanna i nieobłudna, a nie wiedza, która przemija...

Działajmy póki jest dzień. Mimo, że to powoduje bałagan – bo porządek totalny jest mocno przereklamowany, przynajmniej od czasu III Rzeszy.